Waterplanten en andere aanverwante

Wanneer wij op zoek gaan naar onze vriend Barbus Barbus gaan we automatisch op zoek naar een stek waar een goede grindbodem is. We vangen daar onze vis, omdat we ervaren dat daar barbeel zwemt.
Tevens rolt ons korfje c.q. lood ook nog eens lekker en zo blijven we altijd vasthouden aan dat stramien.
Maar is het eigenlijk wel zo dat de barbeel zich alleen maar rond die bodemstructuur bevindt?

Een tijdje geleden kwam ik in contact met Martie van den Brand. Niet zomaar iemand, bleek achteraf.

Martie van de Brand. Visser in hart en nieren en geen onbekende in de hengelsportwereld. Voormalig beheerder van de Blauwe hoef. De man die roofbleivissen met
de vlieg op de kaart heeft gezet en uitvinder van de Wobble.

Martie heeft door het hele land lezingen gehouden en gastverhalen geschreven in o.a. de Beet, vliegvisser. fish und fang(duitse beet), Flyfishing and fly tying(Engeland, USA), fliegenfischen, en legio gast verhalen op Total Fishing, Metersnoeken, Roofvisnet en enkele meer.

Ook schreef hij o.a. gastverhalen in karperboeken zoals Speurtocht der giganten(Evert Aalten) en trok hij veel op met Rini Groothuis.


Foto 2: Martie met een prachtige zware schub.

Martie is ook fervent barbeelvisser, maar hield zich altijd op de achtergrond. Via de mail kwamen wij met elkaar in gesprek en wisselden wij ervaringen uit. Over heel veel dingen waren we het eens, maar er bleken ook zaken waar hij een hele andere kijk op had. Zeer interessant en ik vond het daarom ook super dat hij aanbood een stukje te schrijven. Daarom een mooi stukje over “Waterplanten en andere Aanverwante”.Een hele andere kijk op ons barbeelwater.
Foto 3: Een van de barbelen die Martie ving tijdens mijn bezoek

Lees mee en oordeel zelf of we altijd de bewierookte grindbedden moeten zoeken:)

Waterplanten en andere aanverwante.

Waterpest en hoornblad. Is het wel een pest al dat blad?Zeker weten van wel. Het is een complete broedkamer en toevluchtsoord voor menig onderwater insect en aanverwante.
Het biedt bescherming voor deze schepsels van de wondere waterige wereld, maar ook een voedselbron voor vele vissoorten. En dat wil ik even nader toelichten .
Ook dit geeft weer een verstrooiing in ons vangstpatroon. Hele slierten hangen als vlaggen te bundelen aan ons dunne lijntje en worden als ongewenst geplaatst. Maar is dit wel zo?

Foto 4: Libellelarve.
Het hoofdvoedsel van snorremans bestaat niet uit ons zorgvuldig uitgekozen en met passie gepresenteerd aasje aan een draadje. Het bestaat uit voedsel wat geproduceerd wordt door de rivier zelf. Het is een complex gebeuren en daar valt niet aan te tornen, punt uit. Wij treden in de wereld van hun dagelijkse broodnodige eiwitrijk menu. Nee,wij willen dat ze bijten op ons aasje en het liefst nog op onze manier. Zet dat maar gauw uit je hoofd

Jarenlang heb ik me bezig gehouden met Entomologie. (Dierkunde, Insecten)
Het was een uit de hand gelopen hobby toen ik nog veel te maken had met vliegvissen. Onderwater insecten monitoren en herkennen.
En juist nu met mijn ervaring begint alles op zijn plaats te vallen.
Op de stukken van een rivier waar het sediment zich kan afzetten zonder afhankelijk te zijn van het wassende water kwam ik tot de conclusie dat juist daar de gedekte tafel is voor barbarella.
Het is een eldorado voor onderwater insecten, het hoofdvoedsel van onze torpedo’s. Ze liggen vaak net achter zo’n plaats waar het een komen en gaan is van andere vissoorten.
Het heeft een aantrekkingskracht van jewelste, een oase in de woestenij.


Foto 5: Een eendagsvlieg of haft.*

Vele soorten haften en schietmotten leggen hun eitjes in het wassende water. Maar wat zijn dat eigenlijk die rare namen van gevleugelde beesten. Haften zijn eigenlijk eendagsvliegen ofwel meivliegen. Schietmotten kennen we eigenlijk alleen van hun larve stadium. Kokerjuffers, misschien wel eens van gehoord? Als laatste in de rij van hoofdvoedsel: vlokreeftjes(gammarus gammarus). Dit kleine rivierkreeftje beheerst letterlijk elke centimeter die hij voor handen heeft op onze grote rivieren.

Kokerjuffers zijn er legio soorten en maten. Vooral de huisjesmakers zijn voor ons interessant te noemen. Er is ook een vrij levend soort, m.a.w. hij bouwt een soort webje in de volle stroming waar hij achter gaat hangen met zijn dodelijke kaken(hangt achter in de vernauwing van het trechtertje).
De huisjes makers zijn wel afhankelijk met wat voor soort afval ze het huisje maken. Op plekken waar het bijna niet stroomt(binnenbocht), zijn ze eerder geneigd om plantenresten te spinnen als een kokertje. In de buitenbochten zijn het vaak kleine steentjes als bouwsteen. Hierdoor wordt het huisje zwaarder, en zal het minder snel weg stromen. Kokerjuffers bewegen zich voort met hun 6 krachtige pootjes. Ze wandelen als het ware over de rivier bedding.

De haften daarentegen maken bijna geen huisjes(alleen wanneer ze gaan verpoppen(pupa stadium) gaan ze op stenen en waterplanten een veilig omhulsel spinnen voor enige bescherming. En juist op dat moment dat ze het meest kwetsbaar zijn, komt snorremans ten tonele. Hij zuigt letterlijk de gehele bodem om. Hij filtreert het voedsel uit de zanderige brij. Dit doet hij in de nabijheid van waterplanten, ophopingen van sediment, en een kiezelbodem waar de huisjes en haften larven aanwezig zijn. Dus de cyclus is gewoon weer rond. Makkelijk toch?Je moet het wel weten.

Foto 6: Een Vlokreeft. Zelf ook tegengekomen door stenen op te tillen.
Vlokreeftjes verblijven ook in de nabijheid van deze obstakels die wij maar al te graag willen ontzien, omdat het een doorn in ons oog is. Wij willen alleen maar graag een schone zuivere bodem waar het lood vrij kan rollen, en zonder kleerscheuren weer kunnen binnenhalen. En juist daar zijn de kreeftjes niet. Oké soms worden door de stroming diverse diertjes meegesleurd, maar de meeste verblijven toch tussen deze veilige omgeving.

Ik heb het enkele jaren geleden meegemaakt toen ik nog in de buurt van de Waal werkzaam was. Er zijn enkele haftensoorten die alleen in het donker uitkomen. Heeft alles te maken met het feit dat ze in het donker het minst zichtbaar zijn voor de vis. Ik liep mijn ronde omstreeks elf uur s’ avonds en zag tot mijn verbazing enkele haften vliegen in het schijnsel van het terrein licht. Een half uur later was het werkelijk vergeven van de haften(baetis). Het was net een sneeuwbui die neerdwarrelde. Ik heb al mijn collega’s geroepen om te komen kijken naar dit schouwspel.

Het speelde zich af omstreeks Juli/Aug . Deze baetis soort is ongeveer 5 cm groot. Een wereld ging voor mij open. De larven hiervan zijn vrij levend en beheersen de waterplanten en stenen van de kribben. Hier worden de vissen groot van.
Het is een delicatesse voor ze. Ze weten het gewoon elk jaar weer te vinden, ondanks dat het maar enkele dagen duurt. Dit is maar een soort haft, moet je bedenken dat er hiervan honderden zijn. Wat te denken van libelle larven zoeken tussen de stenen en daarmee gaan vissen. Wordt trouwens heel veel gedaan in Frankrijk. Hier zal het weinig uithalen en is niet haalbaar. Het is maar om wat aan te geven.

Foto 7: Kokerjuffer of Schietmot.*
Waar wij vissen is het gewoon een snelweg van stek naar stek en daar ontmoeten we de barbelen. Het is belangrijk om te monitoren wanneer ze werkelijk eten en juist waar de gedekte tafel ligt. De rivier is zo onmetelijk groot te noemen dat het een speld is die we zoeken.

Heb je last van waterplanten? Dan kan je twee(eigenlijk drie) doen. Dichterbij werpen totdat je geen last meer hebt van het vuil. Je begeeft je weer op de snelweg. Je kan ook verder werpen en juist daar moeten we zijn. Achter zo’n berg vuil liggen vaak de vissen te wachten wat het water uitspoelt.
Ze hoeven alleen maar te zuigen. Dit is niet uit de lucht gegrepen, maar gewoon een feit. O ja, het derde is gewoon weer gaan verkassen. Dit doe ik nooit, omdat ik elk plekje wil uitmelken op die stek van die dag.
Uitproberen van montages, aassoorten, en technieken kan alleen maar vruchten afwerpen wanneer de vis goed bijt. Doen we toch niet, we willen meer. Geeft ook helemaal niets, is gewoon mens eigen.

Ik ben op zoek naar vis en niet naar waterplanten zones, laat ik dat voorop stellen. Mijn tijd is de spelbreker hiervan. Heb de afgelopen maanden hele grote vissen weten te bemachtigen door deze methode toe te passen. Geluk kun je afdwingen door veel te vissen. Hoe meer je te weten komt, hoe minder je afhankelijk wordt van je spaarzame tijd en dan is het geen geluk meer.

Ik wijd weinig tijd meer aan mijn montages omdat ik weet dat ze het gewoonweg goed doen. Kan je je focussen op andere obstakels en hoofdbrekers.

*Bron: Wikipedia

6
Reageer op dit artikel

avatar
6 Comment threads
0 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
4 Comment authors
pieterGertdickWolfMarcel Recent comment authors
  Subscribe  
nieuwste oudste meest gestemd
Abonneren op
Pieter Beelen
Gast
Pieter Beelen

leuk stukje. Heb zelf ook de nodige ervaring met macrofauna onderzoek. Het fototje van de ;vlokreeft; op de steen is geen Gammarus gammarus.
Heb met vlokreeften geexpirimenteerd. Stuk of 4 tot 6 op de haak maar geen beet. Meerdere dagen volgehouden. Maden eraan en meteen beet….. Denk zelf aan een speld in een hooiberg effect. Wellicht met groot aas als een rivierkreeft meer succes? In een laaglandbeek is het natuurlijk een ander verhaal waar je de vis op zicht aan kunt gooien.
Neemt niet weg dat dit voedselaanbod de stek wel kan bepalen.

Marcel
Gast
Marcel

He Pieter, ouwe Buffel dat je bent.
Ik vertelde Martie al over jouw ervaring met vlokreeftjes aan de IJssel, ik was er bij he.
Was wel superspannend toen. Bleef goed zitten, helaas geen aanbeten. Het idee was dus helemaal niet zo gek. Succes nog daar in Turkije met je missie op Turkse karper.
p.s. Ik weet niet of je gelijk hebt met die vlokreeft, maar heb er even

Wolf
Gast

Interessant om eens te lezen over de insectenwereld waar ik me absoluut niet bezig heb gehouden, voor mij is het vissen op vis met bepaalde soorten aas, daar mee experimenterend vang je ze daar ook mee, ook al is dat niet het natuurlijke voedsel van een vis.
En wat je zegt, uren maken en nieuwe dingen uitproberen is een probaat middel, en dan in de weinige vrije uurtjes kun je met die informatie sneller en beter een stek bepalen om te gaan vissen.

wat wel heel erg leuk is dat verhaaltje over de

dick
Gast
dick

Een interessant artikel,zeker als je bekijkt wat barbus aan voedsel tot zich neemt.
Het is zijn habitat de rivier,en hij neemt het natuurlijke voedselaanbod wat in de rivier leeft. Daar hebben wij vissers geen kaas van gegeten alhoewel barbus daar wel verzot op is.
Eigenlijk lopen we zulke vis stekken voorbij, omdat we de sterke stroming opzoeken.

Groet Dick

Gert
Gast
Gert

Van die paar stukkies kaas, lunchworst of maden die wij de barbelen ” voeren ” worden ze niet zo groot als ze nu zijn. M.a.w. 99 % van hun leven eten ze iets anders dan wat wij ze voorschotelen. De zoektocht naar het beste aas voor barbeel is nog lang niet voorbij, maar ja, kaas is zo makkelijk. Je gaat even langs de supermarkt en je kunt barbeelvissen. Dit jaar hebben Wim en ik een keer gevist met een gezamelijke kennis van ons. Die beste man is viskweker ( forel, maar kweekt ook wivis voor verenigingen om uit te zetten).… Lees verder »

pieter
Gast
pieter

Dag mannen, ben terug van Turkije. Wat een avontuur en prachtige natuur! Helaas geen zware karpers kunnen strikken. Maat van me pakte wel een 21 kg vis. De laatste dag ben in in een rivierdelta gaan vissen met een turkse schipper en hier vingen we verschrikkelijk goed met “tsikstik” een garnaalsoort en ook een soort kreeft deed het erg goed. Niets kon hier tippen aan dit natuurlijke voedsel. De aanbeten waren knetter hard! Ik ving 7 verschillende soorten die avond waaronder paling en zeebaars verder soorten die hier niet voorkomen. Dit heeft me weer aan het denken gezet. Ook voor… Lees verder »