Vissen met een handicap


Tussen alle doodaassessies door een artikel van Pieter Beelen.
Pieter schreef al eerder een stukje op deze site (De kick van vissen) en deze keer gaat het over vissen met een handicap. Check it out.

Piep! Nog een piep. Ik schrik wakker, op zoek naar mijn hengels. De hengels staan er niet, was het maar zo’n feest. De piepen bleven gestaag verder gaan. Toen besefte ik de herkomst van de piepen: Het infuuszakje van mijn buurman was leeg. Het licht ging aan toen de zuster binnenkwam. Ik lag in het ziekenhuis met een gillende pijn in mijn rechterarm. Ik kon niets anders dan heel hard balen.

De 5 pezen in mijn onderarm waren doormidden en moesten gehecht worden. Spierletsel en zenuwbeschadigingen deden er nog een schepje bovenop. Die week karperen op de maas kon ik wel op mijn buik schrijven, minimaal 6 weken met een spalk lopen en dan nog 6 weken voordat de arm weer normaal kan functioneren. Het voorjaar, de mooiste tijd van het jaar moet ik nu machteloos voorbij laten gaan. Op een bed werd ik het halve ziekenhuis doorgereden, op weg naar de operatiekamer. Ik ben zo duf, de verdovingen beginnen te werken. Langzaam zie ik het gezicht van de vriendelijk lachende Jamaicaanse anesthesist vervagen en raak ik onder volledige narcose.

Foto 2: Ai, dat ziet er niet best uit, Pieter.

Niet vissen of toch wel?

Toen ik wakker werd na de operatie lag ik daar op een kamer met zo’n gezellige demente man die je de hele tijd wakker weet te houden. Tijdens een poging om naar de wc te gaan stortte ik in en trok ik totaal wit weg, de zuster moest me helpen om weer in het bed te komen. Ik was zwaar depressief, had veel last van de nawerking van de narcose, wilde niet eten en het liefst ook niet praten.

Als het zou kunnen zou ik het liefst slapen totdat mijn arm weer functioneerde. Alle dingen die ik niet meer kon (vooral vissen) bleven door mijn hoofd spoken. Alsof alles waar je mee bezig was in een klap onder je uit getrapt wordt. Mijn stage, krachttraining, de geplande maas sessie en de voorjaarsbarbeelsessie; ik wilde zo snel mogelijk verder. Niet vissen is voor mij een enge gedachte. Ik had nooit maar dan ook nooit de voorjaarsvakantie niet als visvakantie meegemaakt. Al vrij snel kreeg ik een heldere ingaven.

Ik vroeg de zuster of ze mijn pen en papier wilde geven. Schokkerig tekende ik een stellage waarmee ik met een hand kon vissen. Het was volmaakt! Een band om mijn schouder op de manier hoe rambo een kogelband draagt. Aan de band had ik een clip getekend waaraan een elastiek geclipt moest worden die op de hengel komt. Om mijn middel kwam een rod belt ook wel gutsaver genoemd. Dit wordt ook wel gebruikt bij het biggame-vissen om de hengel goed te laten steunen tijdens de dril.
Foto 3: Biggamevissen maar dan anders.
Ik hoefde de hengel op deze manier niet zelf vast te houden tijdens een dril.
Ik heb natuurlijk maar een hand beschikbaar en de molen moet natuurlijk ook bediend worden. Zelf aanslaan is onverantwoord, maar drillen zou in theorie moeten kunnen. De lijn kort aan de kant inleggen moest ook kunnen. De spannende artikels uit het magazine “Karper” die ik tijdens het verblijf in het ziekenhuis las, spoorde me nog meer aan mijn plannetje voort te zetten. Ik had praktisch ieder weekend en vrije dag van dit jaar gevist en voor mij is een lange tijd niet vissen zo’n beetje het ergste wat ik me in kan denken.


Verantwoord karpervissen voor jezelf en de vis!

Nadat ik de 3e dag uit het ziekenhuis ontslagen werd kreeg ik al snel de DVD verantwoord vissen op karper te zien. In een woord SUPER! Bij mij kreeg deze titel gelijk een 2e betekenis. Het vissen moest natuurlijk ook met betrekking tot mijn gezondheid verantwoord zijn. Onder geen enkele voorwaarde mocht het genezingsproces gevaar lopen. Mijn arm zat inmiddels in een spalk, mijn vingers zaten met elastiekjes vast aan mijn pols zodat de buigpezen ontlast werden.


Foto 4: Zelfs tijdens het barbelen.
Ik was nog net geen robocop, maar ik begon er al wel op te lijken. Ik vroeg aan de fysiotherapeut of er iets kon gebeuren met mijn arm als ik de spalk om had en verder niets deed met de arm. “Nee, dat kan niet” vertelde ze. Aan deze paar woorden had ik natuurlijk meer dan genoeg. Met andere woorden ga alstublieft vissen Pieter! De week op de maas kon niet door gaan, ik moest immers 3 keer in de week naar de fysio- en ergotherapie. Jammer maar helaas, gezondheid voorop. De 1e week na de operatie wilde ik ook zeker rusten als voorzorgsmaatregel. Er werd veel nagedacht over hoe ik verantwoord kan vissen voor mezelf, maar ook zeker voor de vis. De meest alledaagse dingen kon ik niet meer.


Foto 5: Op zoek naar alternatieven.
Probeer bijvoorbeeld maar eens een fiets af te sluiten of je veter te strikken met een hand. Met vissen kom je ook veel van dit soort zaken tegen maar waar een wil is is een weg. Voordat mijn ouders er erg in hadden was ik alweer onderlijnen aan het knopen met 1 hand. Ik kwam al snel tot de conclusie dat ik absoluut niet alleen kon gaan vissen. Er moest immers iemand bij zijn om aan te slaan, om te scheppen en om voor de vis te zorgen. Voordat je hier aan begint moet je dit duidelijk voor ogen hebben. Pak eens een hengel en laat je maat het lood vasthouden die vervolgens een karper imiteert (ik bedoel natuurlijk niet dat hij tuitlippen moet gaan maken). Je zult er zo achter komen dat je tegen veel problemen aan loopt bij het drillen met 1 hand.

Druk zetten op de vis kan goed door de hengel met de gezonde hand vast te pakken en naar achter te halen. Voor het draaien dien je de hengel rustig los te laten en bij te draaien. Ook druk zetten door naar achter te hangen of te lopen is mogelijk. Ik ga niet naar het water en we kijken wel hoe het gaat, nee dan gaat het fout. Zoveel mogelijk dient van te voren al uitgestippeld te worden, vanaf de beet tot aan het moment dat de vis onbeschadigd terugzwemt. Zorg er ten alle tijden voor dat je een vismaat bij je hebt die precies weet wat jij wel en niet kan en wat hij moet doen.

Foto 6: Het gaat steeds beter.
De praktijk
In gedachten had ik al heel wat nachtjes gemaakt met de handicap, maar nu ging het er echt van komen. Ik zou voor 1 nacht gaan vissen samen met mijn vismaat. We kozen voor een kanaal met een vissersvriendelijke oever. Nog voordat de hengels inlagen deed ik de schouderband met de clip om en deed ik de gutsaver om mijn middel. Deze tuigjes zou ik gedurende de hele sessie om houden. De elastieken werden vooraf op de hengels gezet en omhoog gericht zodat mijn maat de hengel na het aanslaan snel aan mijn schouderband kon clippen en in de gutsaver plaatsen.

Mijn hengels werden zo gepositioneerd dat mijn maat er snel bij kon zijn bij een aanbeet. De nacht ging voorbij zonder beet, maar het was wel weer ouderwets gezellig. Het was heerlijk om weer rond het water te hangen. De 2e sessie zou overdag plaatst vinden, mijn vader wilde wel even mee gaan. Hij is absoluut geen karpervisser en heeft het geduld voor deze visserij dan ook niet. Er zou dus snel een aanbeet moeten komen. Ik koos het juiste water en de juiste plek. Ik vertelde mijn vader dat ik erg verbaasd zou zijn als ik hier op dit kanaaltje niet binnen een half uur een aanbeet zou krijgen. Na 5 minuten was het raak.

Foto 7: Ook denken om de vis.
Mijn vader pakte de hengel, klikte de baitrunner eraf en clipte de elastiek aan de schouderband. Gecontroleerd drilde ik de vis, mijn vader schoof het net eronder.

De eerste vis, een prachtige winde van 53 cm was een feit! Als doorgewinterde vliegvisser begon ook het hart van mijn vader sneller te kloppen bij het zien van deze super vis. Ik kwam natuurlijk voor een karper, niet voor een persoonlijk record maar om te zien of de drilmethode goed werkt. Nadat de hengels weer inlagen duurde het precies 8 minuten voordat de delkim weer begon te krijsen. Mijn vader stond er dit keer wel heel snel bij en riep “dit is unne kerp”. Tijdens de dril schoot de vis als een raket door de stroming, maar ik kon perfect de druk opvoeren en wist de vis te draaien.

Hij bleef erg diep en vocht zeer goed. Na een tijdje schoof er een puntgave schubkarper van 8 kilo over het net. Dit hele gebeuren, vissen met je vader en deze nieuwe ervaring van vissen deed me denken aan vroeger. Ik was kindsblij met deze vissen, terwijl het normaal een routine klus was geweest was het nu een enorm spektakel en de voldoening was dan ook groot. Wat een heerlijk gevoel. Ik denk dat ik nog nooit zo blij ben geweest met een karpertje van 8 kilo. De controle over de vis was subliem. Ik was een met de hengel; hoe kan het ook anders als je er aan vast zit he?

Foto 8: Het gaat steeds beter.
Tot slot

Ik heb ooit een Engelsman ontmoet in Frankrijk die aan het vissen was met een uitpuilend kankergezwel op zijn buik. “I should be in hospital for my cancer, but the doctors cant keep me away from the water” vertelde de man. Wat ik hiermee wil zeggen is: Blijf redelijk en forceer dingen die eigenlijk niet kunnen dan ook niet.
Oh ja, nog even dit: Scherven brengen geen geluk!

Pieter Beelen

Reageer op dit artikel

9 Reacties op "Vissen met een handicap"

avatar
  Subscribe  
nieuwste oudste meest gestemd
Abonneren op
Rinko Oosterveen
Gast

Pieter, je bent een BIKKEL.

Ik moest eerst het verhaal even drie keer goed lezen, extreme Fishing!

respect! als ik in dezelfde situatie zou zitten, denk ik dat ik niet had gevist.

Ik hoop dat je arm snel weer volledig hersteld is.

Anoniem
Gast

Jow pieter

Mooi artikel!

Gelukkig is je arm goed genezen !

Ga zo door..

Nico
Gast

Hey Rambo!

Hoe fanatiek en gepassioneert moet je wel niet zijn om met dergelijk lichamelijk ongemak door te gaan met vissen en gewoon karper en barbeel weet te vangen…
M.i. ben je dan gewoon een bikkel en een doorzetter!!!
Leuk verhaal om te lezen!!

groet
Nico

Jos Tipker
Gast

mooi verhaal!

Wiljo
Gast

Hey kerel,

Mooi verhaal 😀 Die-hard to the end 😉 Niet alleen de poging, maar ook daadwerkelijk karper op de mat met je stellage, goed man!

Greets Wiljo

Frans Vogels
Gast

Tja ik was net zo gek als jij. Toen mijn vingers eraf waren vertelde ze me dat ik de eerste maanden niet zou vissen. Twee weken daarna zat ik al weer op de kist van iemand anders om het te proberen. En…het ging. De week erop deed ik al weer mee aan wedstrijden. Drie maanden daarna was mijn hand nog ontzettend dik en onhandelbaar,maar voor vissen heb je inderdaad aan

Pieter Beelen
Gast

@rinko: tanx man! Mooie tatoo trouwens!
@Nico: Bedankt voor je reactie. Misschien in het voorjaar eens samen een sessie doen in het buitenland?
@Frans: Heb nu ook een ingebouwde slecht weer meter, haha. Hand wordt paars.

Nico
Gast

Hey Pieter,

Lijkt me een goed plan!!

groet
Nico

giel
Gast

kerel kerel top dat je het doet maarword niet overmoedig is mij ook gebeurd.grts.giel