The Hunt for Roxy en Estelle (Introductie)


In de kleine lokale hengelsportzaak staat een oude man bij de doodaasdobbers te kijken.
De bril staat op het puntje van de neus en met het hoofd iets naar achteren wordt iedere dobber secuur gecontroleerd. Al schuifelend loopt de oude baas door de smalle paden, op zoek naar iets van zijn gading.

Ik loop de hengelsportzaak binnen en kom mijn portie grondvoer halen, maar aan de kassa is het een drukte van jewelste. Om de drukte te ontlopen besluit ik even in het hoekje van de roofvisafdeling te kijken. Ik zie net dat één van de dobbers uit de handen van de oude baas glijdt. Het ding rolt onder een stellage, onmogelijk voor hem om bij te komen.

“Ach meneer, zou u me even kunnen helpen? Die rotdobber rolt me net onder de stellage.”
“Natuurlijk!”, antwoord ik en zo lig ik plat op mijn buik op de grond. Ik voel met mijn handen en zoek naar iets wat op een dobber lijkt. Hebbes!
Onder de stellage, achter de stofwolken, vind ik de oranje, blauwe boei. Vlug sta ik op en geef de oude man zijn dobber.
“Het is maar goed dat u in de buurt was, ik ben ook niet meer de jongste he.”

“Tja, met deze smalle paadjes is het ook een kunst om hier ongeschonden door te komen.”, zeg ik. “Mag ik vragen hoe oud u bent?”
“Jawel, jongeman!”
“89 doodaaswinters oud!”, zegt hij vol trots!
“Zo hee!”, antwoord ik verbaasd. “Dan bent u voor uw leeftijd nog aardig kwiek, als ik dat mag zeggen!”

“Breng veel tijd door in de buitenlucht, jongeman.”, “Dan komt het allemaal goed.”, grapt hij wat.
“Laat ik mij overigens even voorstellen.”, “Felix van Ostade is de naam”, en het ijs is meteen gebroken.

De rij aan de kassa is nog lang, maar ik heb de tijd. Achter in de zaak praat ik met Felix over het vissen en de “Golden Oldie” schijnt een niet te versmaden passie voor de snoek te hebben. Met name, het vissen met de dobber.

”Vroeger, toen we nog met levend aas mochten vissen was het veel spannender.”, mopperde Felix. “Je zag aan de voorn dat deze zenuwachtig werd, 10 seconden later was ze weg!!”

“Vandaag de dag moet je veel meer moeite doen om een snoek tot een aanbeet te verleiden.”
“Die dames zijn zo kieskeurig.”
“Je zult het haast niet geloven, maar ik heb met mijn eigen ogen gezien hoe een grote dame een aasvis in de bek nam, deze omhoog tilde en weer losliet om te kijken of er nog leven in zat.” “Daarna zwom ze weg, om gek van te worden.”
“Wie zegt dat alleen karpers slim zijn? Ik weet wel beter!“

Het werd een heel interessant gesprek. Na het afrekenen bij de kassa loop ik samen met Felix naar buiten. Het bankje voor de winkel is nog vrij en Felix zit duidelijk op de praatstoel.

“Marcel, ik heb nu al meer dan 60 jaar op snoek gevist, maar ik kan het niet meer opbrengen”
“Je zag hoe ik zat te rommelen met die grote dobbers.”
“Ik word oud, ik kan mijn handen niet meer stilhouden en mijn ogen worden slechter.”
”Toch zou ik nog één ding willen weten en misschien kun jij mij daarbij helpen? Luister goed.”, Ik was één en al oor.

“Ergens aan een vergeten water, ik zal je de locatie straks geven, heb ik zeker 10 jaar vertoefd.”
“Het water had een goed bestand aan karper. Er zwommen zelfs heuse 30 ponders.” “Wat niet iedereen wist, was dat er ook een aantal grote snoekdames zwommen.”

“Tijdens één van de warme zomers kreeg het karperbestand een flinke tik te verwerken.” “Door een mysterieus virus stierven er een groot aantal exemplaren en sindsdien klaagden de vissers over de magere vangsten.” “Het verhaal ging zelfs de ronde dat het hele bestand het loodje had gelegd en steeds meer bleven de karpervissers weg.”

“Eigenwijs als ik was bleef ik uit nieuwsgierigheid vissen en wonder boven wonder was het snoekbestand minder aangetast dan ik had gedacht.” “Menig grote dame heb ik nog gevangen.” “Ik denk dat de witvis na de sterfte daar toen de overhand heeft gekregen en zodoende voor de groei van de snoek zorgde.”
“Enfin, ik viste daar dus al een tijd, maar op een gegeven moment ga je bepaalde vissen dubbelen, zelfs trippelen of meer”. “Ik hield het daar voor gezien.” 

“Toch blijven twee vissen mij voor altijd bij.” “Ik noemde ze ook wel de gezusters Roxy en Estelle.” “Althans, mijn oudste zoon gaf ze die namen, toen hij weer eens een keertje mee viste.” “Een beetje ordinaire namen, maar goed.” “Ik heb ze niet bedacht.”

“De gezusters ving ik gemiddeld 3 x per seizoen.” “Roxy was de kleinste van de 2.” “Nou ja, kleinste?” “De laatste keer dat ik haar ving, dat moet zo’n 5 jaar geleden zijn geweest, was ze 1 meter 11 cm.” “Echt een veelvraat en een opgefokte donder.” “Ik had het idee dat ze altijd honger had.”

“Estelle was de wat schuchtere vis.” “De aanbeten waren altijd voorzichtig.” “Het leek alsof ze steeds even de kat uit de boom moest kijken.” “Desalniettemin ving ik haar toch een paar keer en de laatst keer was dat op 1 meter en 14 cm.” “Prachtige massieve vis.” “Altijd netjes in de schubben.” “Een echte dame.”

“Ik had het idee dat de gezusters steeds bij elkaar in de buurt waren.” “Waarom zeg ik dat?”
“Wanneer ik Estelle als eerste ving, volgde kort daarna, kleinere zus Roxy.” “De kleine zuster kreeg natuurlijk aandacht te kort en tuinde net zo lief in dezelfde val als haar zuster.” “Als ze maar te eten kreeg. Hahahaha.”

“Had ik Roxy als eerste op de kant, dan was Estelle in geen velden of wegen te bekennen.” “Zo frappant.” “Toch had ik het gevoel dat ze in de buurt van haar kleinere zus was.” “Net alsof ze extra op haar hoede was.” “Eigenlijk vond ik dat wel mooi en spannend, want het was ook wel een beetje de uitdaging om Estelle alsnog te vangen.” “Helaas is me dat nooit gelukt.”

“Ik zei het al.” “Het is nu 5 jaar geleden dat ik op dat water heb gevist, maar ik zou wel eens willen weten of de twee gezusters er nog zwemmen.” “Mijn vraag aan jou is dus;Heb jij tijd en zin om eens aan dat water te vissen?” “Ik kan je alle info geven, mocht je interesse hebben.”

Volmondig stem ik toe en Felix is zichtbaar blij. “Je bent een visser naar mijn hart, jongen”, en Felix geeft me een klopje op de schouder.
Uit zijn gerafelde boodschappentas haalt hij een versleten kistje. De koperen sluiting klik hij open en op zijn schoot ligt een oud arsenaal aan plugjes, streamers, doodaasdobbertje en andere prullaria.
“Hier jongen, neem maar mee, ik heb ze niet meer nodig.”

Felix drukt zijn schatkist in mijn armen.Ik wil het niet aannemen, maar na lang aarzelen geef ik uiteindelijk toe. Felix vindt het goed zo. Het kistje met onschatbare roofvisgeschiedenis is nu van mij en dat doet me veel.

“Jongeman, ik ga die doodaasdobbers terugbrengen die ik net heb gekocht. Wij spreken elkander!”
Met een glimlach zie ik hoe het baasje rustig weer naar binnen strompelt.


Ik heb me dus weer wat op de hals gehaald. Vanaf eind oktober ga ik op zoek naar de gezusters Roxy en Estelle. Ik heb inmiddels veel info van Felix gekregen en ik heb er enorm veel zin in. Ook heb ik wat foto’s van de dames gezien. Helaas kan ik deze niet plaatsen i.v.m stekherkenning, daarom een uitsnede van Roxy. Ze zijn het vangen waard.

Een nieuwe uitdaging is geboren. Eind Oktober begin ik mijn missie. “The hunt for Roxy en Estelle”. Cool!

12 reacties

  1. John schreef:

    Mooi verhaal Marcel, een oude krasse knar.
    Jaren lange ervaring, iemand die alles al heeft mee gemaakt en gevangen.
    Maar wel zo 1 die de ervaring met jouw wil delen, ben al nieuwschierig naar de verslagen van de sessies op Roxy en Estelle.

    Gr. John

  2. Grietha schreef:

    Wat een verhaal Marcel,

    Zo zie je maar hoe je opeens een nieuw doel voor ogen krijgt en ik wacht met spanning op de verhalen omtrent Roxy en Estelle. Ook als je ze niet zou vangen ben ik wel benieuwd naar de verslagen van de pogingen.

    Succes alvast.
    Grietha

  3. Pieter Beelen schreef:

    Hoi Marcel wat een verhaal weer zeg!
    Dit zijn de good old vissersverhalen om van te kwijlen. Wat een uitdaging!

    Pieter Beelen

  4. Siebe schreef:

    Fantastisch verhaal. Zit het hier stiekum op mijn werk te lezen. Was even in een compleet andere wereld. Ben echt benieuwd naar het vervolg. Is het al bijna oktober..

    Ik hoop dat Roxy en Estelle nog leven….

    Siebe

  5. Volkmar schreef:

    Schitterend verhaal Marcel! Had zo uit een Engels of Iers snoekboek kunnen komen. Ben benieuwd naar je verhalen komend najaar, succes!

    Groet,
    Volkmar

  6. Leon schreef:

    Hee Marcel,

    Mooie schrijfstijl en met die bewerkte plaatjes maak je het nog mysterieuzer dan dat het al is.
    Ik ga natuurlijk het verhaal weer volgen!!

    Goede jacht!

    Gr.
    Leon

  7. Koen schreef:

    Prachtig!!! Een heel mooi sfeervol verhaal met daaraan gekoppeld een prachtige nieuwe uitdaging. Oh, oh, oh, wat werkt dit weer motiverend…..Super!

  8. Nico schreef:

    Ge-wel-dig Marcel…wat een verhaal!!!! Zelfs als pure witvisser zat ik in gedachten al over je schouder mee te kijken…terwijl je doodaasdobber met een ruk de diepte in wordt getrokken….

    Ben erg benieuwd hoe deze expeditie je zal vergaan….k zal het zeker gaan volgen…ben erg benieuwd naar belle Estelle…laat de herfst maar komen!!

    groet
    Nico

  9. Pomp senior schreef:

    Mas,
    Het tweede deel van het jaar is begonnen en jouw verhaal gelezen hebbende
    gaan we weer een spannende tijd tegemoet.
    Menig vissers hart gaat bij dit verhaal sneller kloppen.
    Ik ben erg nieuwsgierig wat het tweede deel ons gaat opleveren.
    Mas succes.!!

  10. Marcel schreef:

    @John: Een hele ouwe krasse knar:) Thanx voor de support man.
    @Grietha: Precies, vangen of niet…we gaan er weer voor. Heb er enorm veel zin in.
    @Pieter: Zeker een mooie uitdaging
    @Siebe: Hee Siebe, leuk te horen man. Ik ben ook benieuwd of ze er nog zijn:)
    @Volkmar: Thanx voor het compliment Volkmar. Super filmpje met Jimmy trouwens:)
    @Heee Leon: Thanx ouwe en mooie buffel heb je gevangen…
    @Koen: Hoi Koen, Leuk te horen dat het motiverend is. Is ook wel een beetje de bedoeling he, maar dat wist je al.
    @Nico: Heee Nikos, laat de herfst maar komen? Hahaha, we gaan deze week eerst nog maar eens even zweten met die tropische temperaturen. Zie je snel….
    @Pa:Het 2e deel is begonnen? Jemig, daar heb je wel gelijk in. Gaat snel zo’n jaartje. Nog even en we zitten weer bij het jaaroverzicht:)

  11. wolf schreef:

    The good old days,…..

    En wat een levensverhaal.

    Nederland aan het vergrijzen, maar laat die ouwe baasjes maar komen.
    zo was ik aan het feederen begonnen, en jij komend seizoen weer op de snoek.

    Mooi man !

    ik zal het zeker in de gaten gaan houden.

    GreetZ
    ron

  12. Gary schreef:

    Dit is echt een prachtig verhaal, heb het met veel plezier gelezen en kan niet wachten tot er een vervolg gaat komen.

Laat een reactie achter