In Memoriam, Rene Pomp


René was mijn 2 jaar jongere evenbeeld. Hoewel evenbeeld?
Hij was tenger van postuur, wat minder grof in het gezicht, had een mooie dos met golvend haar en liet meestal zijn stoppels staan. In zijn hand een sigaretje, altijd een beetje zenuwachtig en in zijn goede dagen zo’n vreselijk geniepig glimlachje om de mond.

In zijn laatste jaren was de onderlinge relatie goed. We belden elkaar wekelijks, want we woonden 1,5 uur van elkaar vandaan. Even bijpraten over nieuwe spulletjes, even ouwehoeren over Pa en Ma en altijd viel er wat te lachen. Momenten die ik koesterde.

De afgelopen week had ik het weer moeilijk. Het is gewoon heavy te moeten beseffen dat het leven altijd door gaat, met of zonder hem. De tijd tikt gewoon door.
Mijn collega’s hadden het al snel door. “Pomp, wat ben je stil?”

Ik kan me niet goed concentreren, ben thuis afwezig en stukjes schrijven gaat helemaal niet.
Gisteren was het dan zover. Het is inmiddels 8 jaar geleden maar ik herinner me het als de dag van gisteren. Om 3 uur ’s nachts wordt er aan de deur gebeld en ik doe boven het raam open.

Er staat politie voor de deur. Of ik even beneden wil komen.

Verschrikt strompel ik naar beneden en mijn eega is op dat moment ook wakker geworden. Terwijl zij boven aan de trap staat doe ik de deur open en 2 mannen van de KLPD staan voor de deur. “Wij komen i.v.m. de ziekte van uw broer”, “Ziekte van mijn broer?”, “Mijn broer is niet ziek, sterker nog, ik heb hem vanmiddag nog op de verjaardag van z’n vriendin gezien!”, is mijn antwoord.

De heren raadden aan Pa Pomp te bellen. Deze had reeds naar mijn adres gebeld, maar wij hadden niks gehoord, omdat de enige telefoon in huize Pomp beneden stond.
Snel belde ik een nummer waar Pa en Ma bereikbaar waren en het bleek dat ze in het ziekenhuis waren. Toen ik hoorde dat René in zeer kritieke toestand opgenomen was stortte mijn wereld in en midden in de nacht reden wij volkomen aangeslagen 169 km richting Noorden van het land.

René lag aan de beademing. De beste jongen had een bloeding in de kleine hersenen. De bloeding was van dien aard dat zijn lichaamsfuncties langzaam uitvielen, beginnend bij de benen, uitbreidend naar boven. Uiteindelijk verloor hij ook zijn bewustzijn en kon zelfs niet meer op eigen kracht ademen. Met loeiende sirenes werd René naar het academisch ziekenhuis te Groningen gebracht, alwaar al heel snel werd geconcludeerd dat hij niet meer te redden was. René werd klinisch dood verklaard.
Op 4 oktober 2000, 15:08 uur werd de stekker uit het beademingsapparaat gehaald en dat werd ook meteen de zwartste bladzijde uit mijn leven.

Met zijn vriendin en zoon hebben we nog goed contact. Elk jaar op 4 oktober reizen wij af naar het Noorden om met de families bij elkaar te komen, fotoboeken door te bladeren en te herinneren. Zwaar, immens zwaar en elk jaar gaat me dat niet in de koude kleren zitten.

Vissen is daarom ook wel een soort therapie voor me geworden. Even mijn momenten alleen, even weg van het alledaagse. Ik geloof er ook in dat ik de grote vissen aan hem te danken heb. Althans, ik laat me dat geloven en dat vind ik prima zo.

De tijd gaat snel, de tijd gaat veel te snel en hoe langer het is geleden hoe meer ik hem mis.
Soms wou ik gewoon dat ik de telefoon kon pakken en hem even op kon bellen.
Bijpraten over nieuwe spulletjes, even ouwehoeren over Pa en Ma, eventjes…..

19
Reageer op dit artikel

avatar
19 Comment threads
0 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
13 Comment authors
pieterMarcelsanderRichardHarold Zeebregts Recent comment authors
  Subscribe  
nieuwste oudste meest gestemd
Abonneren op
Wolf
Gast

Sterkte Marcel,….

Ik ken het gevoel en het zijn echte dip dagen,……

Jos Raaijmakers
Gast
Jos Raaijmakers

Heel moedig Marcel dat je het zo kan verwoorden, ik voel met je mee.
Sterkte en groeten Jos

dick
Gast
dick

Marcel, en alle dierbaren van je overleden broer, veel sterkte gewenst in deze moeilijke en zware tijd.

Veel sterkte

Dick

Rinko Oosterveen
Gast

Een zwaar verhaal, ben ik niet echt gewend op deze site.

Marcel,

Ik leef met je mee.
Heel veel sterkte gewenst in deze moeilijke periode.

Leon
Gast

Wederom sterkte makker. Het leven kan erg kort zijn en snel voorbij. Genieten en herinneren is dan zeer belangrijk.

Hoop dat je snel weer op kracht bent.

Mvg,
Leon

Pomp senior
Gast
Pomp senior

Mas,

Heel moedig van je om je verdriet zo van je af te schrijven. Het was goed om afgelopen weekend zo bij elkaar te zijn. Gisteren kregen we nog bezoek van

Andr
Gast

Marcel en familie, ik wil jullie vanaf deze kant alle sterkte toewensen om deze dagen weer door te komen!

Groeten,

Andr

Bart
Gast
Bart

Sterkte Marcel en familie in deze moeilijke dagen

Groeten Bart,

Koen
Gast
Koen

Ontzettend goed van je dat je dit op je site zet. Ik wist dit allemaal wel al, maar toch…..als ik het nu weer lees raakt het me diep, heel diep. Ik leef met je mee en wens jou en je familie veel sterkte toe.

Groetjes,

Koen.

Mark van de Waal
Gast
Mark van de Waal

Marcel, familie en vrienden veel sterkte toegewenst tijdens deze moeilijke tijd. Erg mooi geschreven pik.

Grtz
Mark

Tsak
Gast
Tsak

Hey Marcel, dit zijn echt van die donkere dagen waarop je de fijne dingen van toen mist, maar ook steun vindt in je naasten die dit leed en verdriet met je delen en kracht put uit de mooie herinneringen. Koester die. Ik hoef je verder niet te vertellen om met volle teugen van het leven te genieten. Dat getuigt de mooie verslagen hier op deze site en de mooie vangsten.. iedere keer als je n mooie vangt, kijkt hij weer over je schouder met je mee. Respect voor het delen van jouw gevoelens en verdriet. Heel veel sterkte aan jou… Lees verder »

Frans Vogels
Gast
Frans Vogels

Marcel,

Een ontzettend mooi en emotioneel stukje.

Zoals je schrijft, het leven gaat gewoon door, maar gelukkig blijven de herinnering bestaan. Koester deze, hier kun je steeds weer kracht uit halen.

dennis
Gast

Sterkte Pompie, het leven is mooi, maar kan soms ook heel hard zijn. In zulke tijden heb je je vrienden en familie hard nodig, mooi om te lezen hoe jullie hier mee omgaan en hem jaarlijks herdenken door bij elkaar te komen. Moeilijk en zwaar, maar toch mooi.

En natuurlijk heb je al die grote vissen aan hem te danken. Ik heb me altijd al afgevraagd waar die prutsende pomp die dikke vissen nou vandaan haalt.

Pompie sterkte in deze moeilijke dagen, ook voor je familie.

Groet Dennis

Nico
Gast
Nico

Hey marcel,

Goed dat je dit geplaatst hebt, het leven gaat inderdaad door maar dit zijn momenten die je vast moet houden en de mooie herinneringen moet je blijven koesteren. Ook via deze weg sterkte toegewenst, ook voor je ouders en de rest van je familie.

groet
Nico

Harold Zeebregts
Gast

Een pittig stuk op een anders zo vrolijke site!
Life sucks soms, maar gaat, zoals je zegt, gewoon door, ook al is dat moeilijk.
Met de jaarlijkse bijeenkomst hou je de herinnering iig springlevend, zo hoort het!

Sterkte in deze moeilijke dagen Marcel & familie!

Groet Harold

Richard
Gast
Richard

Beste Marcel,
Door dit stuk realiseerde ik me dat ik alweer meer dan een jaar een vaste (zij het stille) bezoeker van je site ben. Ik vis zelf niet (meer) maar houd een aantal goeie vissites bij. Ik kom steeds meer tot de conclusie dat dat mijn vorm is om de herinnering aan mijn veel te jong overleden vader levend te houden. Twee foto’s, waarvan een met dikke metersnoek, hangen hier aan de muur. Misschien kijkt hij ook wel mee naar jouw vangsten. Sterkte en blijf ze vangen!
Richard

sander
Gast
sander

Sterkte man,en de rest van de familie.
je schrijft het wel goed van je af zo,lijkt me wel helpen voor je.
als ik zo dit verhaal lees en het van vorig jaar voor me haal,schrijf je steeds opener er over.als jij denkt dat jij je vissen aan hem te danken hebt,blijf dat dan vooral doen,des te mooier zijn de vissen en het moment.
gr sander

Marcel
Gast
Marcel

Beste mensen,
Bedankt voor jullie medeleven, ook namens de familie. De mensen die een prive mailtje hebben gestuurd wil ik hierbij natuurlijk ook bedanken, super!!!
@Richard: Ik vind het ook supertop dat een stille lezer de moeite neemt om hier te reageren, waardeer ik zeer.

Marcel

pieter
Gast
pieter

Heavy hoor Pomp.
Vissen is zeker een goede manier om even te onstpannen weg van de soms harde realiteit. Goed om dit soort zaken niet proberen te verbergen.

Net voor deze trip kreeg ik ook weer de nodige portie slecht nieuws. Kan het nu rustig een pekje geven door hier (turkije) even relaxed te karpervissen. Vangsten vallen tegen maar aan afleiding geen tekort.Prachtige natuur en lekker weer.

Groeten uit Turkije!