De Kick van Vissen, vroeger en nu

Tussen het zeelten door even wat anders.
Ik kreeg van Pieter Beelen een mailtje. In de bijlage zat een leuk artikel over zijn belevenis van vissen. Mooi om te zien hoe dat van jongs af aan is gaan groeien.Normaal gesproken doe ik niet echt aan gast optredens, maar ik wil vandaag een utizondering maken. Veel plezier met dit stukje “De Kick van Vissen, vroeger en nu”. Misschien wel aardig om even een reactie te plaatsen. Verder in de week een verslag van mijn zeeltperikelen en ik kan je vertellen dat er weer goed is gevangen, heel goed zelfs 🙂

Papa papa! Ik heb er weer een! Riep mijn oudere boer (Paul) die in zijn zwembroek in de ijskoude Ierse rivier stond te vliegvissen. Glunderend kwam hij met een emmer vol forelletjes terug naar de tent en liet ze apentrots zien aan mijn vader, mijn moeder, mijn zusje en ik. 5 jaar en dan al zelfstandig vliegvissen op een moeilijke kalkstroom…… De forellen werden goed bestudeerd en de vlieg(een olive) waarmee de forellen gevangen waren werd heilig verklaard. De visjes boeiden ons enorm en ze gingen met alle respect van de wereld netjes terug in hun element. Paul glunderde van oor tot oor!

Toen ik nog een piep klein Pietertje was

Mijn vader viste erg fanatiek en vond het prachtig zijn kinderen mee te nemen naar het water en ze alles te leren over het insectenleven en de vissen die hij ving. We kregen het als het ware met de paplepel ingegoten.

Niet zomaar een paplepel, maar een paplepel waar de GVR (grote vriendelijke reus) mee eet! We gingen mee naar Noorwegen, Ierland, Schotland, Denemarken; kortom we gingen altijd mee. In de zomervakanties waren we meestal 5 weken aan het kamperen in Ierland waar we op verschillende locaties kampeerden. Meestal bleven we niet lager dan 1 week op een plaats staan.

Vaak zochten we naar plaatsten die direct aan een meer, rivier of aan de zee gelegen waren. We vroegen dan toestemming aan de eigenaar van het stuk land en kochten als teken van dank een mooi cadeau voor de beste man en zijn vrouw. We bouwden hechte banden op die tot op de dag van vandaag nog bestaan.

Ieder jaar kwamen we terug, ze zagen ons opgroeien en het werd langzamerhand familie. Als we weer naar de volgende plek gingen hadden ze de tranen in hun ogen en het jaar erna waren ze dolblij ons weer te zien!
We waren hele dagen bezig met schepnetjes door het water te struinen om stekelbaarzen te vangen.

Soms kwam er zelfs de duikbril en de snorkel aan te pas. Geen water was te koud of te diep, we trotseerde alle gevaren om deze visjes te vangen.

Mooie momenten

Ik kan me de dag nog goed herinneren toen mijn zusje (op 2 jarige leeftijd) bij Paul wilde gaan kijken en daarvoor door een weiland met koeien moest lopen. Ze kwam als een haas teruggerend, tranen rolden over haar wangen en ze riep: “Koeke! Koeke!”

Haar gezicht was net zo wit als haar blonde haren. Nadat ze gekalmeerd was werd het duidelijk dat een koe haar een lik had gegeven. We kunnen er nu nog steeds om lachen!

Iedere dag was een avontuur. Wandelen, visjes vangen, mee gaan vissen met papa, zwemmen, hutten bouwen, varen, spelen met de honden van de Ierse kennissen, we konden onze lol niet op. Ik kon uren op een rots fossielletjes kappen en langs de vloedlijn lopen opzoek naar alles wat aanspoelde. Als mijn vader ’s avonds een grote forel ving nam hij die soms mee om op te eten. We hielpen dan met schoonmaken en keken hoe de forel gerookt werd. We begrepen al snel dat het eten van dieren ook een onderdeel van de natuur was.

Geen stress, geen verplichtingen, alles was nieuw en alles leek zo groot en speciaal.
Een klein kind heeft kleine zorgen, een groot kind heeft grote zorgen. Geen verplichtingen die je opgelegd werden door de samenleving. Kortom als kind hadden we de tijd ons leven. Ik zou het zo weer over willen doen. Ik ben mijn ouders dan ook heel dankbaar dat ze me de kans hebben gegeven om te genieten van de natuur en primitieve vormen van vermaak. Ik ben er van overtuigd dat dit een grote bijdrage heeft geleverd aan mijn persoonlijke ontwikkeling en mijn ontwikkeling tot de visser die ik ben geworden.

Voorbij

Als ik nu terug kom in Ierland op de vele plaatsten waar ik als piep klein Pietertje rond heb gehobbeld, springen de tranen in mijn ogen. Een gevoel van nostalgie is dan overweldigend en je beseft dan wat voor een geweldige tijd je hebt gehad. Helaas besef ik dan ook dat het voorbij is. Je zal nooit meer zo intens genieten van de omgeving en van je eigen avonturen als toen. Dit ervaar ik zelf af en toe als beangstigend. Toch voel ik me echt helemaal thuis in Ierland en heb ik echt een onbeschrijfbare band met het land en de mensen.
Toen ik met klasgenootjes aan het knikkeren was in groep 5 van de basisschool hoorde ik 2 overblijfjuffen praten: “kijk eens wat een lol ze hebben, was ik maar zo jong”.
Toen begreep ik er natuurlijk niet veel van en dacht: “zij kunnen toch ook knikkeren?”
Nu begrijp ik precies waar ze het over hadden!

Sleur

Voorntjes vangen met de vaste hengel ging me na lange tijd vervelen. Ook snoeken in de buurt was op een gegeven moment niet echt een uitdaging meer. Karperen met de korst was op de watertjes in de buurt niet meer leuk. Het was beter te benoemen tot vangen in plaats van vissen! Ik had de beste vismaten die ik kon wensen, Paul en mijn vader.
Het bleef wel een tijdverdrijf maar het speciale was er af. Ik wil niet zeggen dat vissen echt saai werd maar bepaalde aspecten gingen me tegen staan. Het was bij sommige visserijen alsof ik al 10 jaar lang hagelslag op de boterham kreeg. Ik verlangde naar de kick van vroeger. Ik wilde van die sleur af!

Uitdagingen

Om toch nog zoveel lol te hebben als in je kindertijd lukt niet. Toch proberen we deze kick te evenaren. In de pubertijd komen er vaak grote party’s, liters bier en de nieuwste computerspellen enz bij kijken, maar toch lukt het niet om de lol helemaal terug te krijgen.

Qua visserij gaan we steeds gekker doen. We willen grotere vis, meer vis en/of andere vis. Soms proberen we dezelfde vissen op een andere manier te vangen of op een heel groot water. Duizenden euro’s worden in de visserij gestoken! De uitdagingen worden aangewakkerd door mooie artikels van andere pioniers die hun successen van hun zoektochten beschrijven.
Buitenland reizen worden eerder regel dan uitzondering en de kilo’s worden steeds belangrijker.
Zelf zoek ik vooral uitdaging in het verzamelen van zoveel mogelijk soorten (op foto) die ik met de hengel vang. Van iedere soort probeer ik een zo groot of zo zwaar mogelijk exemplaar te vangen. Dit lukt heel aardig en voor mijn lijst die inmiddels bestaat uit 71 verschillende soorten hoef ik me dan ook niet te schamen. Meerval vissen in Nederland, barbelen op de grote rivieren en met licht materiaal vliegvissen op pollak langs de Ierse rotskusten zijn een paar voorbeelden van visserijen die me weer bijna als vanouds hebben laten genieten van mijn visserij.

Bij het vangen van een Nederlandse meerval van 133 cm was de kick enorm! Krakende hengel en gierende slip. Ik stond de helemaal te shaken. De opluchting was groot toen Paul het net eronder stak. Ondanks de spanning heb ik enorm genoten tijdens de dril.
Ik brulde het uit! Waarnemingen van het geluid van een bruine beer zijn de dag erna gemeld!
Ondanks de spanning heb ik enorm genoten tijdens de dril.
Het lukt prima om veel lol te hebben tijdens het vissen en tijdens de voorbereidingen. Nieuwe dingen die op mijn pad komen tijdens mijn visserij worden gretig verslonden totdat ook deze dingen niet nieuw meer zijn. Ik blijf zoeken naar nieuwe uitdagingen en zie het zelf als een fase.

Ik noem de fase “de je bent jong en je wil wat fase”.
Soms komt de vraag in me op hoe ver ik nu eigenlijk wil gaan. Na wat filosoferen kom ik dan al snel tot de conclusie dat ik “all the way” wil gaan. Het kan me niet gek, groot, zwaar, vreemd en ver genoeg zijn!
Omdat ik zelf goed besef hoe ik in elkaar steek kan ik vaak ook wel voor een bepaalde periode gewoon genieten van een simpele visserij. Meestal steekt dan na verloop van tijd de eerder genoemde fase weer op en ben ik weer zoekende.

Wat voor mij ook werkt is het meenemen van jonge mensen naar de waterkant. Kijken hoeveel lol ze beleven aan hun visserij geeft vaak een enorm goed gevoel en zo kunnen deze kinderen later weer terugkijken op hun 1e visserij ervaringen!

Back to basic


Ik voorzie in de toekomst een fase waarin ik al snel tevreden ben. Ik zal niet meer de kick beleven van vroeger, maar ook niet meer die drang hebben om steeds te blijven zoeken naar uitdagingen. Ik ben dan beland in de “satified old man” fase.
Hoe ik me precies zal voelen tijdens deze fase weet ik niet, maar zoals een wijze Ierse vriend me vertelde: “You can’t put an old head on a young body”. Je kunt dus niet goed vooruit kijken naar andere fasen en tips van mensen uit verder ontwikkelde fasen zullen dus ook vaak niet goed aankomen.
Tot die tijd zal ik met volle teugen gaan genieten van de je bent jong en je wil wat fase!

Pieter Beelen

Reageer op dit artikel

10 Reacties op "De Kick van Vissen, vroeger en nu"

avatar
  Subscribe  
nieuwste oudste meest gestemd
Abonneren op
Nico
Gast

Zoo, dat was even terug in de tijd en een half levensverhaal!! Erg boeiend om te lezen en vooral het ‘weemoed’ gevoel dat Pieter omschrijft, herken ik.

Maar dat gevoel geeft wel aan dat het een toptijd was!! Idd lekker genieten van de dingen die er nu zijn en met 71 verschillende soorten op foto heb je volgens mij een soort van encyclopedie!!
Op naar de 72e soort….

groet
Nico

Wolf
Gast

Een ontzettend mooi verhaal en meteen stof tot nadenken,….
Wat mooi dat er ook nog allemaal foto’s van zijn, en “bonding” met de lokale bevolking af kopen met een cadeautje, fantastisch,….

Het vissen is mij ook met de GVR paplepel ingegoten en kan me daar wel in vinden.

Ik probeer dit net als jij over te brengen op de nieuwe generatie, in dit geval mijn eigen kroost,…
Dan kunnen zij ook net als ik terug kijken op een mooie jeugd samen met de GVR.

GreetZ
Ron

Andr
Gast

Dit is een prachtig verhaal en doet me terugdenken aan mijn eigen jeugd. Het vissen is mij ook met de paplepel ingegoten en zou het leuk vinden als mijn dochter ook plezier gaat beleven in het vissen. Ach, en als het paardrijden wordt is dat ook ok 😉

sander
Gast

een heel mooi verhaal.
de blijdschap van een kind.
het is denk ik ook het vissen zonder doel,en dat alles erg nieuw en verbeterend is.je bent als kind heel erg snel tevreden(hebt geen doelstelling.)heb het ook geleerd van mijn vader,maar het mooiste blijft nog met leeftijdgenootjes van toen,dezelfde beleving om een kleine vis,niet alleen stil zitten op je koffer,maar met de hengel naast je op de grond en op je buik liggen,en aan je lijn vasthoudend je dobber laten bewegen om baarsjes te vangen.met elkaar proberen en het ontdekken.
gr sander

Koen
Gast

Ik vind dit een mooi en voor een groot deel voor mij herkenbaar verhaal. Prachtig!

dick
Gast

Een herkenbaar verhaal, gelukkig mocht ik die mooie tijd ook beleven samen met mijn vader en broers. Mijn vader heeft ons het vissen ook met de paplepel ingegoten. Vroeger als kleine jongens met pa op de fiets naar het viswater, en dat voor dag en dauw een heerlijke tijd was dat. En nu ga ik met mijn eigen zoon vissen en die geniet ook met volle teugen van de rivier en de natuur.

groet dick

Pieter Beelen
Gast

Tanx mannen voor jullie reacties! Leuk om te zien dat jullie het herkenbaar vinden.

Net terug uit Noorwegen en kan weer de nodige soorten bijschijven op de lijst.

Pieter

Marcel
Gast

@Pieter:Hoi Pieter,
Toevallig nog een dikke zeelt gevangen daar hahaha Ik stuur je wel even een pm van de week.Ben wel benieuwd wat je nu allemaal weer gevangen hebt

Groetjes

Marcel

Harold Zeebregts
Gast
Mooi verhaal Pieter! Ook ik heb het vissen met de paplepel ingegoten gekregen. Vroeger toen ik klein was met mijn ouders of met vriendjes vissen aan kleine watertjes, geweldig. Bij mij heeft het vissen een tijdje op zijn gat gelegen, meer dan een paar keer per jaar ging ik niet, andere prioriteiten vond ik toen.. Ben 2 jaar terug weer begonnen met vaker feederen en vliegvissen, hierna ben ik gaan barbelen en heb ik de kick weer helemaal terug, zou liefst elke dag aan de waterkant zitten! Groet Harold P.s: Pas een weekje vakantie gehouden in Donegal en omstreken (Ierland),… Lees verder »
pieter beelen
Gast

hej Harold,

Ierland is geweldig mooi wil er zo snel mogelijk weer terug. Wel gaaf dat je buine forellen ving, het zijn vaak lastige klanten.

Pieter