Beren op de weg

Ik hou niet van ver rijden. Dat zit in de genen. Vroeger hielden wij onze vakantie in Nederland. Pa werd al zenuwachtig bij het idee dat we weer de hort op moesten. We bleven daarom in ons kikkerlandje, met de tent. Een echte ‘De Waard Albatros’. Het merk onder de tenten. Maar ook al heb je de tent onder de tenten, elke vakantie putjes om je paleis graven geeft niet echt het verlangde vakantiegevoel. En zo werd er voor het eerst een buitenlandse trip geboekt. Bestemming… Denemarken. De rit duurde ruim 6 uur en ik weet nog dat Pa behoorlijk geprikkeld was. De beste man zag namelijk altijd beren op de weg.
Maar het ging gebeuren. Met alle moed van de wereld kwamen we aan in Fredericia. Een zorg minder…totdat..

Tijdens één van de laatste dagen begon het te stormen. Regen kletterde naar beneden en het leek niet op te houden. De spelletjes in de tent hadden we inmiddels allemaal gespeeld, maar het bleef maar gieten. Pa maakte zich een zorgen, want ondanks de putjes die we alsnog moesten graven, bleef het water onder de tent stromen. Op een gegeven moment leek het wel of er golven onder het tentzeil tevoorschijn kwamen, zo veel regen kwam er naar beneden. En toen knakte er iets bij Pa.

Broertje René en ik werden in de caravan van onze Nederlandse buren geplaatst en pa en ma hebben de tent afgebroken en alles in de kar gestouwd. Helemaal doorweekt stapten wij vervolgens in de ford fiesta en reden we door de blank geregende straten van Fredericia naar huis. Sindsdien vieren Pa en Ma hun vakantie weer gewoon in Nederland en dat is tot op de dag van vandaag niet veranderd.

Het is 28 juli 2017. Wij staan aan de vooravond om naar Frankrijk te rijden. Het is een ritje naar de Dordogne, een ritje waar ik om de één of andere reden toch wel tegenop zie.
De laatste 10 jaar hebben wij onze vakantie voornamelijk in Nederland doorgebracht, op een ritje naar de Ardennen na dan.
Tja, die beren he…
En zo begonnen we onze ‘tour de france’ naar onze vakantiebestemming, op zwarte zaterdag nog wel. Met twee uur vertraging kwamen we aan op onze vakantiebestemming. Wat een hel vond ik het.

Maar alles verbleekte bij aankomst. Ons vakantieadres lag namelijk aan de rivier de Lot. Deze rivier stikt van de vis en dat hebben we geweten. Ondanks de hitte (30-35 graden),hebben we toch gevist. Er werd besloten ’s avonds te vissen. Tot een uur of 10.  Mijn jongens vingen de ene na de andere barbeel. Op een verdwaalde brasem na waren het alleen maar barbelen, want we visten namelijk veel te licht voor karper of meerval. Iets wat ons een volgende keer niet meer zal overkomen. Het werd een visfeest. Met ruim 70 barbelen in eigenlijk alleen de avonduurtjes hebben we super gevangen.

De vakantie werd een groot succes met de eerste week 30-35 graden en de tweede week 20-25 graden. De laatste twee dagen hadden we wat regen, maar wat hebben wij genoten.

En toen moesten we nog terug. Weer kreeg ik kriebels in mijn buik, ook ik zag net als pa die denkbeeldige beren op de weg. Maar na een dag flink doorrijden, met 3 kwartier file, viel het allemaal reuze mee.
Volgend jaar weer naar Frankrijk?
Ik weet het niet. Dat putjesscheppen vond ik helemaal niet zo erg 🙂

6 reacties

  1. Sander schreef:

    Leuk verhaal weer

  2. Ronald schreef:

    Je was toch niet de survival spade vergeten hé Pompie 😉
    Leuk verhaal weer en prachtige vangsten die samen met je gezin gevangen zijn.
    Zulke vakanties mogen in de categorie memorabele momenten bijgeschreven worden.

    • Marcel schreef:

      Ha Ronnie 🙂 Is ook wel een land voor jou. Aan de Lot kun je bijna overal wel vissen en vergunningen zijn daar makkelijk te halen. Kost trouwens wel wat. Voor 2 weken 60 euro kwijt, maar wel veel plezier van gehad. Nu nog de moed vinden om weer eens terug te rijden 🙂

  3. Dennis schreef:

    Prachtige vissen barbelen ,goed geregeld met zo’n riviertje naast je deur.

Laat een reactie achter