Barbel Days in England (Deel I)


Het is half vier ‘s nachts wanneer ik mijn ogen open. Naast me in de auto zit Rik. Hij ademt zwaar. De grensmaasvisser zit bijna opgevouwen op de achterbank. Van vermoeidheid is hij in slaap gevallen. Die jongen moet straks ongelofelijk veel spierpijn hebben. De bikkel heeft het er allemaal voor over.

Op de passagiersstoel, vlak voor Rik, zit Nico. Mijn vismaat uit vele avonturen heeft de boottocht overleefd. Er was geen vuiltje aan de lucht, maar oh oh oh, wat zag hij op tegen de reis.
Niet alleen overleefde hij de boot. Met armbandjes tegen wagenziekte zat hij de hele rit uit.  Nu, is ook bij hem het licht uitgegaan.

Voor me zit Frans. De bekendste barbeelvisser van Nederland heeft de stoel achterover geklapt.
Zodoende lig ik in een onmogelijke positie, maar dat geeft niks. Ik heb op de boot geslapen.
Frans was ietwat zenuwachtig. Voor het eerst met de auto aan de linkerkant rijden is geen pretje. Hij heeft het toch geflikt. Midden in de nacht naar de plek van bestemming rijden. Midden in de nacht 20 linksdraaiende rotondes te lijf gaan. Ga er maar aan staan. Ik hoor hem lichtjes snurken.

Foto: De Severn. Een schitterende rivier.
Ik kijk naar buiten en laat het raampje een centimeter zakken. De koude lucht ventileert onze slaapcabine. We moeten wachten tot het licht is. Ondertussen probeer ik te draaien, mijn rug protesteert hevig. Wanneer ik mijn ogen sluit en de slaap probeer te vatten hoor ik een hert brullen.
Ik had mij ‘het genieten van de natuur’ in een hele andere positie voorgesteld.

In de uurtjes voor de eerste zonnestralen binnenvallen, proberen de vier barbeelvissers hun slaap te pakken. De komende drie dagen bevinden de mannen zich in het Mekka der Barbelen. Engeland.

Het is  vier uur later. De zon komt nu eindelijk op.  Ik maak het beslagen ruitje schoon en zie de glinstering van de rivier de Severn.
Mijn lotgenoten worden nu ook wakker. Rik is de eerste die de auto uitstapt en de ochtend begint met een lekker sigaretje. Frans rekt zich uit, terwijl Nico zijn armbandjes afdoet.

Daar staan ze dan. Avonturiers die hun geluk in Engeland komen beproeven.  Zonder al te veel woorden worden de spullen gepakt. Als pakezels lopen we de heuvel af. Op richting water.

We kijken onze ogen uit. Vijf fazanten lopen zenuwachtig heen en weer.  Ze lopen langs de rand van een bosje. Aan de overkant van de Severn loopt een vos. Op zoek naar een ontbijt, waar wij op dit moment helemaal niet aan denken.
Wanneer ik achterom kijk zie ik mijn vismaten met open mond kijken. Het is net alsof we zo in een natuurfilm zijn gestapt. Adembenemend mooi.

We zijn aangekomen bij een mooi stukje rivier. Een boel neringen ( kolken) in het water. Hier moet barbeel zwemmen.
Om onze kansen te spreiden en elkaar niet in de riemen te roeien, besluiten we om twee teams te maken. Nico en Frans blijven hier zitten. Rik en ik  lopen honderd meter verder.
Zo zijn we toch bij elkaar in de buurt voor het eventueel bijwonen van vangsten en het maken van foto’s. Het gaat dan eindelijk beginnen.

Foto: Pellets als haakaas. Niet meer weg te denken in de barbeelscene.
Aas en Voer:
Frans is hier eerder dit jaar al geweest en heeft ondervonden dat pellets en maden, haakaas nummer één zijn. Daarbij voeren we met een grondvoer in de korf, i.c.m. pellets. Kaas en mais komen er de aankomende dagen niet aan te pas. Overigens raken pellets ook in Nederland steeds meer ingeburgerd.  Je merkt aan de vangstmeldingen, dat ze langzaam net zo populair worden als het goudgele blokje kaas.

Ondertussen hebben we ons kamp opgebouwd. Rik en ik zitten zo’n  30 meter uit elkaar en beginnen met voeren. Daarna laten we de stek even met rust zodat we wat kunnen eten. De koffie wordt tevoorschijn gehaald, de camera’s staan op scherp. De vissen mogen wat ons betreft komen.

Maar waar wij zo fanatiek op gehoopt hadden, komt niet. De eerste paar uur gebeurt er niet veel. Het blijft angstvallig stil. Het begint dan toch te knagen. Frans geeft aan, het stug vol te houden. Het is nog vroeg en de aanbeten komen vanzelf. We moeten geduld hebben.

Ik kijk opzij er zie dat rik een beetje aan het indommelen is. Langzaam gaat de kin naar beneden, alvorens het op de borst tot rust komt.
Boven ons cirkelen buizerds. Het lijkt alsof de roofvogels de vreemdelingen uit de lage landen in de gaten houden. Een prachtig gezicht over het heuvelrijke landschap.

Ineens hoor ik een “Jaaaa!!!” Rik staat met een kromme hengel en ik spurt met mijn schepnet richting mijn Limburgse vismaat. Eindelijk is het begonnen en vol verwachting klopt ons hart.
Terwijl ik naar Rik loop, hoor ik een “Neeee!!!”, de vis heeft zich vast gezwommen in het wier.

Rik probeert voorzichtig de vis te sturen, maar dat gaat met moeite.
Met kleine rukjes komt er beweging in,  maar dan….
Ineens schiet de montage door de lucht. Los!!! Een Limburgse vloek gonst door de bossen.
Een teleurgestelde vismaat staat aan de waterkant. Ik druip af en laat onze Rik balen.

Foto: Frans in de beugels. Kijk em hangen.
Het is inmiddels 14:00 uur en er is nog steeds geen vis gevangen. “Zitten we wel op de goeie stekken?”, vraag ik mij af. Ineens hoor ik een kreet zo’n honderd meter verderop.
Vlug ren ik langs Rik en samen lopen we naar Frans. De waalvisser staat te drillen en heeft het aan de stok met een sterkte vis. De hengel staat hoepeltje rond en ik vraag me af of hij geen meerval aan de haak heeft geslagen. Vismaat Nico staat al klaar met het schepnet.
De vis gaat nu langzaam lijn meegeven en moet het vijf minuten later toch opgeven. Nico schept de vis behendig en de eerste barbeel is een feit.
Een jubelkreet van Nico schalt door de vallei. Rik en Pomp feliciteren Frans. Onze Brabander reageert nuchter, zoals altijd, maar allemaal weten we dat ook Frans geniet van iedere barbeel.

Foto: Prachtige grijskleurige Severn vis voor Frans Vogels.
Na het onthaken, foto’s maken en releasen van de vis besluiten we een hapje te eten.
De broodtrommels komen tevoorschijn en we zitten en hangen wat. De reis heeft ons aardig vermoeid,  maar we willen niet toegeven aan onze slaap. De adrenaline giert door onze bloedvaten.

Wanneer de boterhammen achter de kiezen zijn, de hete koffie op is, maken we ons op voor het tweede gedeelte van de dag.
Dat begint goed. Pomp krijgt een beste tik op zijn hengel en slaat aan. Een seconde later voel ik gewicht en ik dril de vis.
Deze geeft echter geen krimp, maar komt na 10 seconden los. Even later sta ik met een gele frisbee aan de kant. Zoiets moet mij ook altijd overkomen.

De uurtjes tikken langzaam weg. Het zal toch niet gebeuren dat wij de hele dag op een vis moeten teren?
Maar dan is het Nico die staat te joelen. De slip van onze topper giert als een dolle. De vis zit vol in de stroming. Nico pareert de run en blokt de vis. Langzaam krijgt hij grip, drilt de vis nu vlak langs de kant, waar Frans al klaar staat met het grote schepnet.

Foto: Nico tijdens de dril. Zooo cool!!!
Al een paar keer zien we de driehoekige rugvin bovenkomen, maar zo snel geven die barbelen niet op.
Dan schept Frans de barbeel en klinkt voor de tweede keer een oorverdovend oer-Hollandse Jieeeeeeehoeeeeee!!!

Vis laten bijkomen:
Alvorens we de barbeel meten en fotograferen komt Frans nog met een goede tip. Probeer meteen na het scheppen van de vis, deze nog even in het water te laten. De barbeel heeft net al zijn krachten gebruikt om zich te ontdoen van de haak en is volkomen uitgeput.

Om de vis nou niet meteen met het laatste beetje lucht op de kant te leggen, laten we deze even een minuut bijkomen. Daarna kun je alsnog meten en foto’s maken. Het is even wennen om niet meteen naar je onthaakmat te stappen. De barbeel komt zo veel sneller weer op krachten.

Foto: Weer een Buitenlandse rivier erbij voor Nico.
Onze Nico mag op de foto. De barbeelvisser heeft al menig buitenlandse rivier op zijn naam staan. De Severn mag daar bijgeschreven worden. Ontzettend kicken voor Nico. Na de foto’s wordt de vis teruggezet en nummer twee staat genoteerd.

Rik en Pomp gaan in overleg. Moeten we verkassen? Moeten we ons heil ergens anders zoeken? We besluiten te blijven zitten, aangezien er nogal wat voer op onze stekken ligt. Dat was geen verkeerd plan.
Voordat de duisternis invalt mag Rik alsnog in de beugels.

Foto: Rik tijdens de dril. En Frans zag dat het goed was.
Het lijkt erop alsof de barbelen ook bij onze stekken zijn aangekomen. Mijn vismaat drilt voor de tweede keer.  Zal het deze keer lukken?

Rik laat zich niet een tweede keer voor de gek houden. De vis krijgt geen kans om zicht vast te zwemmen en binnen ‘no time’ komt de barbeel langs de kant. Inmiddels zijn Frans en Nico ook van de partij en zo zijn we met z’n allen getuige van de derde barbeel. De barbus ligt al gauw in het netje. Cool!!

Foto: Hoezo blij?
De vismaat van Leon Haenen grijnst van oor tot oor. “Dit had Leon zo mooi gevonden!!!”
Helaas kon onze Ardennen en Grensmaasspecialist er wegens andere verplichtingen niet bij zijn, maar dit was inderdaad echt iets voor Leon geweest. Zo mooi. De natuur, de omgeving, de entourage. Echt iets voor liefhebbers.

Enfin. Ook de vis van Rik word vastgelegd en weer te water gelaten. We hebben nog zo’n 1,5 uur voordat het donker wordt. Zal het Pomp lukken om ook zijn barbeel te scoren?
Wel, ik zal jullie een langer verhaal besparen. In het laatste uur, drilt Pomp alsnog zijn barbeel.
Dolblij ben ik, net als mijn vismaten en zo vangen we de eerste dag allen barbeel.

Foto: Pompie eindelijk aan het drillen.
Uitgeput pakken we onze spullen. Het is nog een lange weg, de heuvels op. Als pakezels komen we bij de auto die ons naar onze volgende bestemming brengt. Een onderkomen voor de nacht.

Ik word wakker in een stapelbed. Het is half vier ’s nachts. Boven me ligt Rik. Hij ademt zwaar. Een bed verder ligt Nico. Zijn armbandjes liggen op het nachtkastje. Daarboven ligt Frans. Frans ziet nog steeds rotondes. In zijn slaap zit hij aan het stuur en droomt van tegenliggers. En Pomp? Die denkt alweer aan de dag van morgen. De dag van ‘Hit and Hold’

To be continued….

Reageer op dit artikel

18 Reacties op "Barbel Days in England (Deel I)"

avatar
  Subscribe  
nieuwste oudste meest gestemd
Abonneren op
Tim
Gast

Wat een heerlijk verhaal..
ben benieuwd naar deel 2!

Rinko
Gast

Prachtig verslag Marcel, en wat een mooi avontuur moet dat geweest zijn.
Als ik het verslag lees is het net of ik er zelf bij ben.
Ik hoop dat het volgende deel net zo spannend wordt.
Bij het zien van de foto’s krijg ik toch een beetje een jaloers gevoel, Barbeel vissen in ENGELAND! voor mij nog altijd een droom……………………………………..:-)Frans, Nico, Marcel, Rik respect!

Marcel, niet te lang wachten met het vervolg hé! en wanneer komen de filmpjes? Super!

Barbel greetings.

André
Gast

Wat een avontuur mannen! Prachtig verhaal om te lezen. We hebben lang moeten wachten op deel 1 (begrijpelijk hoor ). Maar ik kan nu al niet meer wachten op deel 2 :-).

Etienne
Gast

Hallo,

Wat een mooi geschreven stuk!
Prachtige foto’s. mooie barbelen….
Ben benieuwd naar stuk 2.

groeten Etienne

Pieter Beelen
Gast

Een geweldig avontuur!

G.Pomp
Gast

Mas,

Een prachtige story Pompmans en wat een natuur.
Schitterend dat jullie alle vier barbeel hebben gevangen.
Ik wacht op het vervolg.

Leon Haenen
Gast

mannen, ik zit hier te kwijlen achter mijn pc. wat een vette omgeving, wat een prachtig water…..
ik hoop jullie alemaal snel weer te spreken

groet

een jaloerse barbeelvisser

Ronald
Gast

Weer een prachtig avontuur mannen !
enneh kom maar op met die filmpjes, de intro had al iets moois, nu de rest.

Koen
Gast

Mooi avontuur, mooi geschreven. Prachtig!!

Ben benieuwd naar deel 2.

Groeten,

Koen.

Nico
Gast

Wauw Marcel…naast het vissen bezit jij over nog een goede gave….schrijven!
Wat een superstuk heb je er weer van gemaakt….wordt er gewoon weemoedig van….kippenvel! Pompie did it!!!!
Kijk nu al uit naar het vervolg met de ‘hit & pull’!!!

Rik
Gast

Hey Pompie!

Jouw fantastische manier van schrijven zorgt gewoon voor een absolute herbeleving van onze waanzinnig mooie trip! Het is gewoon zo verschrikkelijk moeilijk om onze gevoelens en beleving aldaar te verwoorden, maar je hebt het hem geflikt!!!! Complimenten maatje!

Begin alweer zwaar te ademen bij de gedachte aan het vervolg… 😉

Hit, hold & pull….wat een gevoel!!!

Groeten uit het uiterste Zuiden des lands.

Harold
Gast

Prachtig geschreven Marcel!
Geweldige omgeving en super-foto’s!

Groet Harold

Rob
Gast

Jaloerrrrrsssss!!!! dat ben ik op jullie mannen, wat een feest.
En errug knap geschreven Mars, het verhaal verliest geen moment aan spanning.
Leg me later maar eens uit wat die gele frisbee in het verhaal doet.

Greetz Rob

Frans
Gast

He Marcel,

gewoon een herbeleven gevoel, net wat Rik zegt.

@Rob, het schijnt in Engeland een traditie te zijn om alvorens een barbeel te mogen vangen je eerst een frisbee moet haken. Ik had het de andere twee ook verteld, marcel was de enigste die me serieus nam………

Dennis
Gast

Heey Marcel,daar zijn zijn ze dan…de barbelen.En de lezer word absoluut niet teleurgesteld,heb zowat het gevoel er naast te hebben gestaan.Nu deel 2,die zal vast ook niet tegenvallen.Bij ons staat de wekker om 06:00 morgen,een 2 daagse trolsessie op de plassen.Dat doen we tegenwoordig elk jaar eind oktober,maar nu een nieuw water dus de spanning stijgt en of ik zo de slaap kan vatten?….heb mijn twijfels hhaha. Groet Dennis.

Pieter Stam
Gast

Mooi verhaal, mooie vissen, mooie omgeving, mooie foto’s!

Ik mail je snel.

Groet, Pieter

Marcel
Gast

@Allen: Bedankt voor de leuke reacties, maar nog even geduld wat betreft deel II. Beetje druk geweest met alles behalve vissen. Probeer het eind van de week af te hebben. Gr.. Marcel

Mark van de Waal
Gast

Mooi avontuur weer mannen, top!

Heb jij mijn mail vorige week nog gehad trouwens Marcel?