Over


Welkom bij de VisPomp.
Eind jaren zeventig, begin jaren tachtig, bracht Pa Pomp menig tijd door aan het water. Ik kan me de tijd nog herinneren dat Pa samen met zijn vismaten Loek en Joop veel aan het ‘Zandgat Janssen’ te Emmen zaten. Er werd veel gekarperd en van boilies hadden ze toen nog niet gehoord. Wel werd er veel met grote ovale ballen havermout gevist en de haak werd volledig verstopt. Deze ballen waren zo zwaar dat lood niet eens nodig was om ze op afstand te krijgen, maar zij vingen menig karper.
Als jongetje van 10 zat ik er dan een beetje bij te witvissen. Voorntjes en bleitjes tikken, ik vond het super.
Er werd eigenlijk altijd gevist. Pa en Ma hadden een moestuin, René en ik gingen vissen. Gingen we met het gezin op vakantie, er werd gevist.
Roofvissen was ons helemaal onbekend. De enige roofvis die Pa en ik hadden gezien, was een dikke metersnoek die dwars op de karper van Pa Pomp klapte en vlak voor het scheppen weer de diepte in dook. In de buik van de karper stonden gewoon tandafdrukken.

Foto 2: Vakantie in eigen land. Herpen, 1982.
Voor zover ik me kan herinneren gingen onze hengels dus mee op vakantie. Denemarken, Duitsland, er werd altijd gevist. Meestal met de vaste stok of een Hema werphengeltje, maar prima voor een hele dosis plezier. Als jongetje van 13 a 14 jaar bleef ik vissen, voornamelijk op witjes en hele zaterdagochtenden gingen op aan het tikken van voorn en blei. Dit deed ik dan met buurjongen Niek en zo bleef de passie voor vissen bestaan. Vanaf mijn 15e, 16e jaar was het over met het hengelen en was windsurfen het helemaal.

De Albatrostas stond weer in de schuur, de vishengels werden voorgoed opgeborgen, de vishobby was passé, Pa en zijn zonen gingen surfen.

16 jaar later. Ik krijg telefoon van dartmaatje Mark.
Na de dood van broertje René zit ik nog steeds niet lekker in mijn vel en Mark vraagt of ik zin heb om in het weekend een middagje te vissen? Vissen?Maar dat is lang geleden!
Dat weekend ben ik nog bij Pa en Ma thuis en vind ik boven op zolder de Albatrostas van Pa. In de schuur staan nog wat hengels en zo pak ik na 16 jaar het vissen op.

Met Mark en wat andere mensen vis ik sindsdien op dikke brasems en andere witvis. Ik ben zo enthousiast geworden dat ik het hier natuurlijk met Pa over heb.
Deze wordt ook weer enthousiast en ik nodig hem uit om samen met zijn maat Joop bij mij in de buurt te komen vissen. Vanaf die tijd heb ik het vissen niet meer losgelaten en ben ik weer bijna ieder weekend aan het water te vinden.

Foto 3: Pa Pomp met de inmiddels antieke Albatrostas.

Met de komst van de digitale camera en internet maakte ik een website. Omdat Pa en ma 169 km verderop wonen konden zij zien wat ik zoal ving, niet wetende dat dat op den duur ook andere lezers aantrok. Inmiddels hebben de voorntjes en de bleitjes plaats gemaakt voor alle zoetwatervissen die ik op mijn pad tegenkom. Van Roofvis tot Witvingrondels, ik vind alles leuk en mag me daarom wel allrounder noemen.

Vissen is dus een soort uitlaatklep voor mij geworden. Even op mezelf, even relativeren, even weg van het dagelijkse.
Deze weblog is daarom een soort ‘way of life’ geworden. Eigenlijk een dagboek voor Pa en Ma, maar uiteindelijk publiekelijk goed geworden.
Ik hoop dat jullie er ondanks achterliggende gedachte veel plezier aan zullen beleven, het enthousiasme vinden om zelf weer te gaan vissen en misschien ook nog wat op te steken.

Marcel (Vis)Pomp

Geen reacties mogelijk.